Υπάρχει μια στιγμή στην ιστορία κάθε λαού που όλα ξεκαθαρίζουν. Δεν μιλάμε για τις στιγμές που οι κυβερνήσεις στήνουν φιέστες, παρελάσεις και ψεύτικες γιορτές «ενότητας». Μιλάμε για εκείνες τις μέρες που ο πόλεμος χτυπάει την πόρτα μας. Όχι ένας πόλεμος υπεράσπισης της πατρίδας, όχι μια πάλη για την ελευθερία, αλλά ένας πόλεμος ξένων συμφερόντων, που γίνεται για τις αγορές, τα κέρδη, τα γεωπολιτικά παιχνίδια των ισχυρών.
Σήμερα, η Ελλάδα συμμετέχει σε στρατιωτικές συμμαχίες, στέλνει στρατεύματα σε αποστολές του ΝΑΤΟ, φιλοξενεί βάσεις ξένων δυνάμεων. Αυτή η πορεία δεν είναι «φυσική». Είναι αποτέλεσμα πολιτικών αποφάσεων, συγκεκριμένων ανθρώπων που έχουν ονόματα και θέσεις. Δεν είναι κάποια «ανώνυμη μοίρα» που στέλνει τα παιδιά μας να πεθάνουν, αλλά μια κυβέρνηση που επιλέγει να βάλει τη χώρα στο άρμα ξένων ιμπεριαλισμών. Και αυτή η κυβέρνηση έχει επικεφαλής τον Κυριάκο Μητσοτάκη και ένα υπουργικό συμβούλιο που αποφασίζει, υπογράφει και ψηφίζει.
Αν αύριο παρθεί απόφαση να σταλεί στρατός σε ξένη γη, αν τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών βρεθούν σε χαρακώματα για έναν πόλεμο που δεν είναι δικός τους, τότε οι υπεύθυνοι δεν θα είναι κάποιοι «άλλοι». Θα είναι συγκεκριμένα πρόσωπα:
- Ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, που δίνει την εντολή.
- Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, που οργανώνει την αποστολή.
- Ο Υπουργός Εξωτερικών, που καλύπτει διπλωματικά την εμπλοκή.
- Το υπουργικό συμβούλιο στο σύνολό του, που ψηφίζει και στηρίζει την πολιτική συμμετοχής σε ξένους πολέμους.
Αυτοί θα έχουν την ευθύνη για κάθε νεκρό στρατιώτη, για κάθε γιο ή κόρη που θα γυρίσει σε φέρετρο, για κάθε οικογένεια που θα μείνει να θρηνεί χωρίς λόγο.
Ο Μαρξ είχε πει ότι «οι κυβερνήσεις στέλνουν τους φτωχούς να σκοτώσουν τους φτωχούς για τα συμφέροντα των πλουσίων». Αυτό δεν είναι απλώς ρητορική. Είναι η ουσία κάθε ιμπεριαλιστικού πολέμου. Ο γιος του εργάτη στην Ελλάδα δεν έχει τίποτα να χωρίσει με τον γιο του εργάτη στη χώρα που θα κληθεί να πολεμήσει. Κι όμως, οι δύο τους θα βρεθούν αντιμέτωποι, γιατί έτσι το θέλησαν εκείνοι που θησαυρίζουν από τον πόλεμο: οι πολυεθνικές, οι ενεργειακοί κολοσσοί, οι βιομήχανοι των όπλων, οι τραπεζίτες.
Στην Ελλάδα, αυτοί οι ξένοι σχεδιασμοί περνάνε μέσα από την υπογραφή της κυβέρνησης. Όταν ο Μητσοτάκης και οι υπουργοί του δεσμεύουν τη χώρα σε αποστολές του ΝΑΤΟ, όταν παραδίδουν στρατιωτικές βάσεις στις ΗΠΑ και το Ισραήλ, όταν στηρίζουν αποφάσεις της ΕΕ που μας εμπλέκουν σε πολέμους, κάνουν μια επιλογή: βάζουν τα παιδιά του λαού στη θέση της «τροφοδοσίας» του ιμπεριαλιστικού μηχανισμού.
Αν αύριο χτυπήσει η πόρτα σου και σου πουν «ο γιος σου πρέπει να πάει να πολεμήσει εκεί», ποιος θα είναι ο πραγματικός εχθρός;
Δεν θα είναι ο νεαρός στρατιώτης από την απέναντι πλευρά, που βρέθηκε κι εκείνος βίαια στο μέτωπο.
Ο πραγματικός εχθρός θα είναι εδώ: στις αίθουσες του Μαξίμου, στα υπουργικά γραφεία, στις κλειστές συσκέψεις που αποφάσισαν τη θυσία.
Ο Λένιν τόνιζε ότι στον ιμπεριαλισμό, «οι λαοί δεν έχουν πατρίδα όσο το κεφάλαιο κυβερνά». Γιατί η «πατρίδα» που επικαλούνται οι κυβερνήσεις είναι η πατρίδα των τραπεζιτών, των εφοπλιστών, των πολυεθνικών. Αυτήν υπερασπίζονται οι στρατιωτικές συμμαχίες. Όταν λοιπόν μας λένε «πάμε να πολεμήσουμε για την πατρίδα», πρέπει να ρωτήσουμε: για ποια πατρίδα μιλάτε; Για τα κέρδη ποιων; Για τις τσέπες ποιων;
Και τότε καταλαβαίνουμε πως η αληθινή πατρίδα είναι ο ίδιος ο λαός. Είναι οι εργάτες, οι αγρότες, οι άνεργοι, οι νέοι που βλέπουν το μέλλον τους να θυσιάζεται. Αυτή η πατρίδα δεν έχει τίποτα να κερδίσει σε ξένους πολέμους. Το μόνο που θα κερδίσει είναι φτώχεια, αίμα και εθνική υποτέλεια.
Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν είναι «ουδέτερη». Είναι ενεργό κομμάτι αυτού του σχεδίου. Ήδη η Ελλάδα έχει παραδώσει κρίσιμες βάσεις, όπως στη Σούδα, στη Λάρισα, στην Αλεξανδρούπολη, για τις ανάγκες των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Ήδη έχει στείλει στρατιωτικό υλικό στην Ουκρανία, εμπλέκοντας τη χώρα σε έναν πόλεμο που δεν είναι δικός μας. Ήδη έχει υπογράψει συμφωνίες με το Ισραήλ, ενώ εκείνο διεξάγει γενοκτονία στην Παλαιστίνη. Όλα αυτά δεν είναι «διπλωματία». Είναι στρατηγικές δεσμεύσεις που, αν χρειαστεί, θα οδηγήσουν σε αίμα Ελλήνων στρατιωτών για ξένα συμφέροντα.
Ας το πούμε καθαρά: αν αύριο σταλούν στρατεύματα σε ξένο πόλεμο και σκοτωθεί ο γιος σου, η κόρη σου, το παιδί της γειτονιάς, η ευθύνη έχει όνομα.
Θα ανήκει στον Κυριάκο Μητσοτάκη που υπέγραψε.
Θα ανήκει στους υπουργούς του, που συναίνεσαν.
Θα ανήκει στους βουλευτές που ψήφισαν.
Και δεν θα ανήκει σε κανέναν άλλο.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο ανέντιμο από το να ζητάς από τον λαό να θυσιάσει τα παιδιά του για συμφέροντα που δεν είναι δικά του. Και δεν υπάρχει τίποτα πιο δίκαιο από το να σηκωθεί αυτός ο λαός και να πει: «Όχι! Τα παιδιά μας δεν είναι κρέας για τα κανόνια σας.»
Η ιστορία μας έχει διδάξει ποιοι είναι οι πραγματικοί εχθροί. Όχι οι λαοί των άλλων χωρών, που κι αυτοί υποφέρουν, αλλά οι κυβερνήσεις, οι πολεμικές βιομηχανίες, οι τραπεζίτες, οι διεθνείς οργανισμοί που αποφασίζουν ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει. Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι εργάτες της Ευρώπης σφάζονταν μεταξύ τους ενώ οι βασιλιάδες και οι βιομήχανοι έβλεπαν από ασφαλή μέρη. Το ίδιο θέλουν να κάνουν και σήμερα: να στέλνουν τα παιδιά μας στον θάνατο, ενώ αυτοί θα υπογράφουν συμβόλαια και θα μιλούν για «δημοκρατία».
Η απάντηση σε αυτό δεν μπορεί να είναι σιωπή. Πρέπει να είναι οργανωμένη αντίσταση. Ο λαός να απαιτήσει: καμία συμμετοχή της Ελλάδας σε ξένους πολέμους, καμία αποστολή στρατευμάτων, έξω οι ξένες βάσεις από τη χώρα. Και αν επιχειρήσουν να μας παρασύρουν, να ξέρουν ότι θα βρουν απέναντί τους όχι έναν «πειθαρχημένο στρατό», αλλά έναν λαό που δεν ξεχνά, που δεν συγχωρεί, που δεν επιτρέπει να γίνονται τα παιδιά του θυσία.
Γιατί, όταν μιλάμε για τη ζωή των παιδιών μας, δεν υπάρχουν «διπλωματικοί συμβιβασμοί». Υπάρχει μόνο η σκληρή αλήθεια: όποιος αποφασίζει για ξένους πολέμους, αποφασίζει για το αίμα μας. Και αυτός που παίρνει την απόφαση, πρέπει να λογοδοτήσει. Όχι στον Θεό, ούτε στην Ιστορία, αλλά στον ίδιο τον λαό που σήμερα προσπαθεί να εξαπατήσει.
Μην κοιτάς απέναντι στα χαρακώματα. Κοίτα προς τα πάνω.
Εκεί βρίσκονται οι πραγματικοί ένοχοι.
