Η προσχώρηση του Ανδρέα Λοβέρδου στη Νέα Δημοκρατία δεν είναι μια απλή προσωπική επιλογή καριέρας. Είναι πολιτικό γεγονός που σηματοδοτεί κάτι πολύ βαθύτερο: τη συσπείρωση του αστικού πολιτικού συστήματος απέναντι στον αυξανόμενο κίνδυνο που νιώθει από τα κάτω. Δεν είναι η πρώτη φορά που στελέχη από διαφορετικά κόμματα συγκλίνουν γύρω από τον ίδιο κορμό. Ιστορικά, κάθε φορά που η κοινωνία βράζει και η λαϊκή δυσαρέσκεια αυξάνεται, οι διαφορές των αστικών κομμάτων εξαφανίζονται μπροστά στην ανάγκη να διασώσουν την εξουσία τους. Ο Λοβέρδος προέρχεται από το χώρο του παλιού ΠΑΣΟΚ, από εκείνο το κέντρο που άλλοτε εμφανιζόταν ως «προοδευτικό». Η πορεία του – από το ΠΑΣΟΚ στο ΚΙΝΑΛ και τώρα στη ΝΔ – δεν είναι ιδεολογική μετατόπιση, είναι η φυσική πορεία ενός πολιτικού που πάντα ανήκε στο ίδιο στρατόπεδο: στο στρατόπεδο της αστικής τάξης. Σήμερα, η ΝΔ, βλέποντας τη φθορά της και την κοινωνική πίεση που μεγαλώνει, ανοίγει τις πόρτες της σε στελέχη που μέχρι χθες ήταν «αντίπαλοι», για να παρουσιάσει ένα ενιαίο «μέτωπο ευθύνης». Πίσω από αυτή την κίνηση κρύβεται φόβος.
Φόβος για την κοινωνική αναταραχή που έρχεται.
Φόβος για την αυξανόμενη επιρροή του ΚΚΕ, που δεν μπορεί να ενσωματωθεί ούτε να ελεγχθεί. Φόβος για την πιθανότητα να υπάρξει μια πραγματική λαϊκή αντεπίθεση, οργανωμένη και μαχητική.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η ίδια εικόνα επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά στην ιστορία:
- Μετά την Κατοχή, όλα τα αστικά κόμματα ενώθηκαν απέναντι στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.
- Στη Βάρκιζα και τον Εμφύλιο, το κράτος, μαζί με Βρετανούς και Αμερικανούς, τσάκισε το λαϊκό κίνημα ενιαία.
- Τη δεκαετία του ’90, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ένωσαν δυνάμεις για να βάλουν την Ελλάδα πιο βαθιά στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ.
Κάθε φορά που οι από πάνω φοβούνται, συσπειρώνονται. Και κάθε φορά που οι από κάτω δυναμώνουν, η ενότητα των από πάνω γίνεται πιο φανερή. Η προσχώρηση Λοβέρδου είναι μια προειδοποίηση. Δείχνει ότι το πολιτικό σύστημα προετοιμάζεται για πιο σκληρές μάχες. Ότι οι μάσκες πέφτουν. Ότι δεν υπάρχουν «αντίπαλοι» παρά μόνο φαινομενικά. Στην πραγματικότητα, όλοι οι αστικοί πολιτικοί χώροι μοιράζονται τον ίδιο στόχο: να διατηρήσουν την εξουσία στα χέρια τους και να εμποδίσουν την ανατροπή. Το ΚΚΕ σήμερα είναι η μόνη δύναμη που δεν μπορούν να ελέγξουν. Δεν μπαίνει σε κυβερνητικά σενάρια, δεν παζαρεύει την ταξική του θέση, δεν συμμετέχει στη διαχείριση της κρίσης. Αυτό το καθιστά τον πραγματικό τους αντίπαλο. Και γι’ αυτό ακριβώς, ενώνονται για να το απομονώσουν πολιτικά και ιδεολογικά.
Από διαλεκτική σκοπιά, αυτή η συσπείρωση δείχνει δύο πράγματα:
Δύναμη, γιατί η αστική τάξη ακόμα έχει την ικανότητα να ενώσει τις δυνάμεις της. Αδυναμία, γιατί αν δεν υπήρχε κίνδυνος από τα κάτω, δεν θα χρειαζόταν να το κάνει. Όπως έλεγε ο Λένιν, «οι κυρίαρχες τάξεις ενώνονται όταν φοβούνται ότι χάνουν την εξουσία τους».
Σήμερα, αυτό που βλέπουμε είναι η αρχή αυτής της ενότητας.
Και είναι ταυτόχρονα πρόκληση και ευκαιρία.
Πρόκληση, γιατί δείχνει ότι οι αντίπαλοί μας οργανώνονται.
Ευκαιρία, γιατί αποδεικνύει ότι ο δρόμος του ΚΚΕ είναι ο σωστός, ο δρόμος της ανυποχώρητης πάλης για την κοινωνική απελευθέρωση.
Η ιστορία μας διδάσκει κάτι απλό:
Όσο πιο ενωμένοι είναι οι από πάνω, τόσο πιο κοντά είναι η στιγμή που φοβούνται τους από κάτω.
Ας μετατρέψουμε αυτόν τον φόβο σε δύναμη.
Ας κάνουμε το άλμα που φοβούνται: την οργάνωση του λαού για την ανατροπή.
Γιατί, όπως έλεγε ο Μαρξ, «οι καταπιεσμένοι δεν έχουν να χάσουν τίποτα παρά μόνο τις αλυσίδες τους».
