Ο «εμφύλιος». Έτσι έχουν μάθει να τον λένε, έτσι τον διδάσκουν στα σχολεία, έτσι τον πιπιλίζουν τα δελτία ειδήσεων και οι επίσημοι ιστορικοί. Αλλά η αλήθεια είναι πως αυτή η λέξη είναι το πρώτο ψέμα, η πρώτη πλαστογραφία, η πρώτη σκευωρία ενάντια στη μνήμη και την πραγματικότητα. Γιατί δεν υπήρξε κανένας «εμφύλιος». Δεν υπήρξε καμία «αδελφοκτονία» από μίσος ή παραλογισμό. Υπήρξε ταξικός πόλεμος, καθαρός και σκληρός, ανάμεσα σε εκείνους που υπεράσπιζαν τα συμφέροντα του λαού και σε εκείνους που υπεράσπιζαν το καθεστώς της εκμετάλλευσης με τη στήριξη ξένων ιμπεριαλιστών. Να τα λέμε καθαρά: ο λεγόμενος «εμφύλιος» είναι το όνομα που δόθηκε για να κρύψουν την ουσία, για να ξαναγράψουν την Ιστορία, για να ρίξουν λάσπη σε έναν λαό που τόλμησε να αμφισβητήσει το μονοπώλιο της αστικής τάξης στην εξουσία. Πόσο βολικό για τους νικητές να μιλάνε για «εμφύλιο»! Γιατί έτσι εξισώνουν τον αντάρτη του ΔΣΕ με τον παρακρατικό που δολοφονούσε, βάζουν στην ίδια πλάστιγγα τον λαϊκό αγώνα με το κράτος των βασανιστηρίων και των εκτελέσεων. Έτσι μπορούν να κρύβουν ότι το αίμα έτρεξε γιατί το λαϊκό κίνημα ήταν δυνατό, γιατί η Αντίσταση είχε αφήσει παρακαταθήκες, γιατί υπήρξε η ευκαιρία ο λαός να πάρει την εξουσία. Όχι, δεν ήταν «τρέλα των Ελλήνων που σκοτώνονταν μεταξύ τους». Ήταν το αστικό κράτος που με αγγλικές λόγχες και μετά με αμερικανικά δολάρια και ναπάλμ, επέβαλε την επιστροφή στην «κανονικότητα» της υποταγής. Πόσες φορές δεν ακούμε το δηλητήριο να στάζει: «ε, όλοι έκαναν εγκλήματα», «δεν πρέπει να ξαναγίνει ποτέ εμφύλιος», «έχουμε μάθει από το παρελθόν». Και πίσω από αυτές τις κουβέντες κρύβεται η πιο μισάνθρωπη ιδέα: ότι η ταξική πάλη είναι δήθεν καταστροφή, ότι το να διεκδικείς έναν άλλο δρόμο οδηγεί αναγκαστικά στη σφαγή, άρα καλύτερα να σωπαίνεις, να υπομένεις, να μην παλεύεις. Έτσι γεννιούνται τα μισάνθρωπα συμπεράσματα που σε δηλητηριάζουν κάθε φορά που μιλάνε για «εμφύλιο». Γιατί αυτός ο όρος δεν είναι απλά λάθος, είναι πολιτικό όπλο. Ένα όπλο που σκοτώνει τη μνήμη, που ακυρώνει τη θυσία, που μετατρέπει την ιστορική αναγκαιότητα σε ιστορική παραφωνία. Αλλά η Ιστορία δεν παραχαράσσεται τόσο εύκολα. Γιατί τα ίδια τα γεγονότα μιλάνε. Ο ΔΣΕ πολέμησε με λιγοστά μέσα, αλλά με τρομερή ψυχή. Πολέμησε όχι για μια «κόντρα αδελφών», αλλά για την εξουσία του λαού, για να ανοίξει ο δρόμος προς μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση. Από την άλλη μεριά, το κράτος, οι παρακρατικοί, οι μοναρχικοί, οι ταγματασφαλίτες, όλοι οι μηχανισμοί της αστικής τάξης, οπλισμένοι και χρηματοδοτημένοι από ξένους, έριχναν φωτιά και σίδερο. Δεν ήταν «εμφύλιος», ήταν ιμπεριαλιστική επέμβαση στο εσωτερικό της χώρας για να τσακίσουν το δίκιο του λαού. Όποιος λέει «εμφύλιος», αθωώνει το ΝΑΤΟ που ιδρύθηκε πάνω στο αίμα της Ελλάδας. Αθωώνει την αγγλική κατοχή που δεν άντεχε να δει την ΕΑΜική Ελλάδα να στέκεται στα πόδια της. Αθωώνει τις βόμβες ναπάλμ που έριχναν οι Αμερικάνοι στα βουνά της Γράμμου και του Βίτσι. Δεν είναι λοιπόν ουδέτερη λέξη. Είναι ψέμα, και μάλιστα ψέμα με σκοπό. Φτάνει πια με τις μισές αλήθειες. Φτάνει με το «να τα βρούμε όλοι» και να τα ρίξουμε στην «τρέλα της εποχής». Όχι. Η ταξική πάλη είναι η μήτρα της Ιστορίας, και στην Ελλάδα γράφτηκε με αίμα. Το ότι ηττήθηκε τότε ο λαός, δεν σημαίνει ότι πρέπει να παραδεχτούμε τα ψέματα των νικητών. Το αντίθετο: έχουμε καθήκον να λέμε τα πράγματα όπως είναι. Να ξεσκεπάζουμε την παραποίηση. Να μην αφήνουμε κανέναν να μιλάει για «εμφύλιο» λες και πρόκειται για οικογενειακό καβγά που ξέφυγε. Γιατί η παραποίηση αυτή δεν είναι απλά παρελθόν. Είναι εργαλείο για το παρόν. Κάθε φορά που λένε «εμφύλιος» βάζουν ένα ακόμη λιθαράκι για να πείσουν τον λαό να μη σηκώσει κεφάλι ξανά. Για να φοβηθεί. Για να πιστέψει ότι η διεκδίκηση δικαιοσύνης οδηγεί στο χάος. Για να δεχτεί την αδικία σαν φυσική κατάσταση. Αυτή είναι η μισανθρωπία που βγαίνει από τον όρο: το να σε κάνουν να μισείς την ίδια την Ιστορία σου, το να σε πείθουν ότι η ελπίδα είναι επικίνδυνη. Αλλά εμείς δεν έχουμε δικαίωμα να σωπάσουμε. Δεν έχουμε δικαίωμα να δεχτούμε τα ψέματα. Γιατί αν σωπάσουμε, τότε οι σφαγές, οι φυλακές, τα ξερονήσια, όλα όσα υπέφεραν χιλιάδες αγωνιστές, θα πάνε χαμένα. Και δεν πάλεψαν για να τους ξεπλύνει η Ιστορία σαν «θύματα ενός εμφυλίου». Πάλεψαν για να συνεχίσουμε εμείς σήμερα. Οπότε ας το πούμε ξεκάθαρα: τέρμα τα ψέματα. Δεν υπήρξε «εμφύλιος». Υπήρξε ταξικός πόλεμος. Υπήρξε η πιο σκληρή απόδειξη ότι η αστική τάξη δεν χαρίζει τίποτα, ότι το κράτος της είναι μηχανή καταστολής και εξόντωσης. Υπήρξε η τρανή απόδειξη ότι η Ιστορία γράφεται με αγώνες και με αίμα. Και αν χάθηκε τότε, αυτό δεν σημαίνει ότι ηττήθηκε για πάντα η ιδέα της λαϊκής εξουσίας. Αντίθετα, σημαίνει ότι ο δρόμος είναι δύσκολος, αλλά είναι ο μόνος δρόμος. Όσοι μιλάνε σήμερα για «εμφύλιο» αναπαράγουν την παραχάραξη. Όσοι μιλάνε για «εθνική συμφιλίωση» με όρους λήθης, κρύβουν τον πραγματικό ταξικό χαρακτήρα της σύγκρουσης. Και όσοι μιλάνε για «τρέλα και μίσος» σπέρνουν τη μισανθρωπία. Ε, λοιπόν, όχι. Εμείς θα μιλήσουμε με το όνομά του: ήταν πόλεμος τάξης ενάντια σε τάξη. Ήταν η στιγμή που ο λαός σήκωσε κεφάλι και οι κυρίαρχοι έφεραν τον μισό κόσμο να τον ξαναγονατίσει. Αυτή είναι η αλήθεια. Και αυτή η αλήθεια δεν σβήνει, όσο κι αν την πλαστογραφούν. Γιατί η Ιστορία γράφεται ξανά, κάθε φορά που οι λαοί σηκώνονται. Και τότε, κανένα ψέμα, κανένας «εμφύλιος», κανένα αφήγημα μισανθρωπίας δεν θα τους σώσει.
