Ένας διανομέας, ένας οδηγός, ένα κατσαβίδι.
Δύο ζωές χαμένες με διαφορετικό τρόπο, και όλοι να ρωτούν “πώς φτάσαμε εδώ;”.
Μα δεν είναι το “εδώ” που ξαφνικά χάλασε — έτσι ήταν πάντα ο κόσμος που φτιάξαμε.
Ένας κόσμος που διδάσκει τον άνθρωπο να μετράει τον εαυτό του με τον χρόνο παράδοσης, με τα λεπτά του GPS, με τα νεύρα του πελάτη και τα 2 ευρώ του φιλοδωρήματος.
Όταν η ζωή γίνει αγώνας δρόμου χωρίς προορισμό, το σώμα ξεσπά εκεί που προλάβει.
Όχι επειδή είναι “παράλογο”, αλλά γιατί έχει χάσει τη δυνατότητα να μιλήσει αλλιώς.
Ο Μαρξ έλεγε πως ο εργάτης “ζει μόνο για να δουλεύει και δουλεύει για να ζήσει”.
Αυτός ο κύκλος, όταν σπάσει, δεν γεννά επίγνωση — γεννά οργή.
Κι όταν η κοινωνία δεν δίνει διέξοδο συλλογική, η οργή στρέφεται οριζόντια:
στον διπλανό, στον άγνωστο, στον καθρέφτη.
Το κατσαβίδι δεν είναι εργαλείο του εγκλήματος.
Είναι σύμβολο της εργασίας που έγινε όπλο.
Είναι η καθημερινή βία της εκμετάλλευσης που, κάποια στιγμή, αλλάζει κατεύθυνση και χτυπά όπου βρει.
Δεν είναι τρέλα, είναι επιστροφή της καταπίεσης στο ίδιο της το σώμα.
Η Ιερά Οδός δεν είναι απλώς τόπος εγκλήματος.
Είναι το μονοπάτι της κοινωνίας μας όταν τελειώσει η ελπίδα.
Και όσο αφήνουμε τον άνθρωπο να δουλεύει σαν μηχανή και να ζει σαν εξάντληση,
τόσο πιο συχνά θα βλέπουμε την βία να επιστρέφει —
όχι απ’ έξω, αλλά από μέσα μας.
