Δεν είμαι «Σοσιαλιστής» που βολεύεται με μεταρρυθμίσεις.
Δεν είμαι «Σοσιαλδημοκράτης» που γλείφει τα τραπέζια των αστών.
Δεν είμαι «Ριζοσπάστης» που φοβάται να πει τη λέξη Επανάσταση.
Δεν είμαι «Αριστερός» του πάνελ, με άποψη για όλα και ουσία για τίποτα.
Δεν είμαι «προοδευτικός» της μόδας.
Δεν είμαι «αντικαπιταλιστής» μόνο στη φράση, θεατής στην πράξη.
Δεν είμαι «επαναστάτης» του σαλονιού με τσιτάτα και λάικς.
Δεν είμαι «ανανεωτής» που ξύνει τον Μαρξ για να τον φέρει στα μέτρα του.
Δεν είμαι «εκσυγχρονιστής» που βαφτίζει την υποταγή πρόοδο και τον καπιταλισμό «ανθρώπινο».
Δεν είμαι «ανθρωπιστής» που κρύβει την εκμετάλλευση πίσω από φιλανθρωπία.
Δεν είμαι «δημοκράτης» της δικτατορίας του κεφαλαίου.
Δεν είμαι «ουδέτερος», γιατί στην ταξική πάλη δεν υπάρχει ουδετερότητα.
Δεν είμαι «πατριώτης» που πεθαίνει για τα κέρδη τους.
Δεν είμαι «ρεαλιστής» της ήττας.
Δεν είμαι «κεντροαριστερός», ούτε «αριστερόστροφος φιλελεύθερος».
Δεν είμαι «ουμανιστής» χωρίς ταξική συνείδηση.
Δεν είμαι «ουτοπιστής» που ονειρεύεται, αλλά δεν οργανώνει.
Σέβομαι τον Σουμπέτερ και τον Νίτσε, γιατί τόλμησαν να δουν τη σύγκρουση και την ύπαρξη.
Μισώ τον Μιλς και τον Πόπερ, γιατί ντύνουν την υποταγή με τον μανδύα του πλουραλισμού και της «αντικειμενικότητας».
Δεν είμαι όλα αυτά.
Είμαι η άρνηση των μισών αληθειών τους.
Είμαι η συνέπεια της Ιστορίας.
Είμαι Μαρξικός Κομμουνιστής.
